maar ook. het is alsof er een feestje is. en niemand anders die het doorheeft. hij heeft teruggelachen. hij moet blijven.
ik kwam 's nachts thuis en voor het slapengaan dronk ik nog een glaasje karnemelk.
karnemelk? gaat het een beetje, pironik?
het was mijn allereerste glaasje ooit, gister.
en de waarschuwers kregen ongelijk:
het smaakte wel.
tevreden dook ik de bedstee in.
ik geloof in karnemelk.
ik geloof dat als ik van kleins af elke ochtend een glaasje karnemelk had gedronken
ik een nederlander zou zijn geworden.
of toch ten minste 1m90.
zeven lijnen
daar zie ik nog beginnen aan.
ik vraag mij af
vanaf hoeveel hoofdstukjes van zeven lijnen
kan je van een roman spreken?
bwa.
als ik denk dat het meer dan zeven lijnen gaat geven,
hoeft het voor mij al niet meer.
zoveel blogger ben ik.
dikke stamp tegen de blog dus.
dat spaart weer gepalaver.
en lucht ook op.
+soundtrack bij deze post: teen creeps (no age); maar ook couleurs (m83)+
+videodinges zomaar bij deze post: eigen schuld!+
ik ging dus vertrekken en schreef snel nog een briefje:
"ben rap een schaap gaan pakken. zo terug"
hm.
ik heb het verfrommeld en ben opnieuw begonnen
"schaap uitgebroken..."
enfin, het bleek een verse ram.
en gewoon zoals je zou denken:
in een hoek dringen en erop
springen.
hieronder een dromerige scène uit de film. de viering van een lentefeest dat voor de zigeuners +ederlezi+ heet. er hoort blijkbaar ook een traditioneel lied bij, met dezelfde naam. voor de film bewerkt door goran bregović. die meneer heeft de hartverscheurende kaart getrokken denk ik. normaal heb ik het niet voor kinderzangertjes, maar in dit geval toch een beetje kippenvel.
verder heeft vriend T bij de squash op zijn eigen smoel geslagen. dus qua slapstick zitten we ook al goed.
de camera loopt nog.
